چکامه

برداردست از سرمن

ای عشوه گربی ترحم

حالاکه رفتی دوباره

غمگینم ازحرف مردم

****

تاکی من اینجا بسوزم

با یاد عشقی دروغین

با یادآن خاطرات سردی

که خیس است وغمگین

****

دیگر خیالت فراموش

خواهدشداما چه بدشد

رفتی وچشمان خیسم

این عشوه ها را بلد شد

بادمیادگیسوی دخترک روناز میکنه

پراشوبازمیکنه

اشکاشوپاک میکنه

یهویی.....یه صدا...صدای دیو

پری کوچک مادوباره دلش گرفت

بادکه رفته بود...طفلکی تنهامیون تاریکی

داره فریادمیزنه

آهای...آدما....

کی میادبه داداین پری تنها برسه

کی میادبه داددریابرسه...کی میادبه داددنیا برسه...(اللهم عجل لولیک الفرج)

هميشه به درد دل اين آن گوش مي دهم

ولي هيچ كس به دردهاي دل من توجهي ندارد

هميشه سنگ صبور ديگران بودم

اما هيچ كس سنگ صبور من نشد

همشيه ديگران را مي خندانم

ولي هيچ كس از گريه هاي پنهاني من خبر ندارد

هرگز نخواستم بگذارم كسي گريه كند

ولي هيچ كس حتي از من نپرسيد چرا گريه مي كنم

هميشه ديگران را به زندگي اميدوار كرده ام

هميشه گل اميد را به اين و آن هديه كرده ام

اما كسي نفهميد كه من خود به زندگي اميدي ندارم

هرگز نگذاشتم كه دوستانم در كنار من احساس تنهايي كنند

اما هيچ كس ندانست كه من چقدر تنهايم

خدا را هميشه در ذهن اين و آن زنده مي كردم

ولي دست خدا از زندگي خودم هميشه دور بود

كسي از من نپرسيد كه چرا در اوج جواني

موهاي سرم سفيد شده

يا چرا پيچ و خم زندگي در اين سن كم

در پيشاني من نمايان شده

براي صداي دل عزيزانم احترام خاصي قايل بودم

اما كسي صداي بلند شكستن دل مرا نشنيد

هرگز نخواستم از غصه هايم برايشان بگويم

اما هميشه گوش شنواي غمهاي ديگران بودم

دل پر درد من ديگر به اين چيزها عادت كرده

به فريادهاي خاموش

به آرام آرام شكستن

به گريه هاي شب هنگام

در زير نور ماه

به تنها رفتن در راه

مي گويند خرافات است اينكه هر كس طالعي دارد

ولي چه خرافات قشنگي است

من خرافات را دوست دارم چون زندگي ام با آن گره خورده

طالع من همين است

كه تنها بيايم و تنها بمانم و تنها بميرم

من اين طالع را دوست دارم

چون منحصرد به فرد است

اين طالع در انحصار من است

از آن من است

اگر سرنوشت هر انساني در دستان خودش است

اين من هستم كه اسير دستان سرنوشت شوم خودم هستم

من اين سرنوشت را دوست دارم

كاش ديگران بدانند كه من

اين گونه هستم

اين گونه مي مانم

و اين گونه مي ميرم...

در انتهای کوچه بن بست شاپرک

آهسته میدویدی ولبخند میزدی

من را که مثل توبه ترانه قدم زدم

از خاطرات یخ زده کوچه پس زدی

دیشب به خواب خیس سحر آمدی ومن

دست تورابه قاب تبسم گره زدم

وقتی مرا میان خیالت ندیده ای

راضی به مرگ شب زده خامشم شدم

دیگر نمیشودکه بمانی برای من

ای خاطرات کودکی ای خاطرات من

میدانم ازخیال من خسته میروی

از لابه لای دفترواز خاطرات من

تن بارون شب یلدا رو به یادم میاره

خاطرات اون شب رو تو ذهن خسته ام میکاره

شب بارون شب دلگیر ترانه منه

حالا کوچه با نگاه کهنه فریاد میزنه

غم بی ترانگی آدم رو داغون میکنه

ته قصه با صدای این ترانه روشنه

اگه پاییزیه دستای ترانه هام هنوز

واسه اینه که تو پاییز دل بارون میشکنه

وقتی میان لحظه هایم

می امدی مثل پریدن

وقتی نگاهم رانخواندی

مثل غروری تاندیدن

****

ای حس پایان غزل ها

ای ماجرای بی بهانه

ای معنی آغاز انسان

ای ماندنی تر از ترانه

****

من رارها کن تاببارم

بر این خیال آسمانی

من راصداکن تا بمانم

درقصه ات جاودانی

کوچه های خاکی

کوچه های تنگ وبی بن بست

کوچه های کودکی

پشت گز های بلند

گم شده است

لحظه های پاک ومعصوم

قامت بید پیر خانه همسایه

کو.....

مرده است

کودکی تکرار

نه .....نخواهد شد

آنچه از فردای ما مانده است

تکرار است

زندگی اجبار اجبار است...

دست بارون نه کویره که برات ناز کنه

نه شبه که بی تو آهنگ سحر ساز کنه

دل بارونی دریادل آبی بهاره

میدونم دلت اسیره نمیخواد به روت بیاره

دل من تو خواب ورویا میدونه باید سفر رفت

اما توخندیدی وباز گفتی این حرفا شعاره

دل دیونه میمونه تا واست آواز بخونه

دل تو فرقی نکرده هنوز هم مثل دیواره

بنویس تا باران دلتنگی ات را بداند

یه وقتهایی آدم دلش تنهاست واسه خوب بودن خوب دیدن

تازه نکنه یه وقت دلتنگ روزگار بشی پس دیگه وای به حالت میشه...ای دنیا یواش تر دلم از

تو گله داره .

ننویس لبخند تا کسی ندونه دلت واسه دریا تنگ شده...گریه کن تا عاشقا باهات همراه بشن

دلی که دیونه است خونه نداره...

یه روز یه ستاره به ماه گفت میگن تو صورت تو عکس یه کسیه که هنوز نیومده

ولی همه دوسش دارن.

ماه خندید گفت آره ...

فرداشبش ماه به ستاره گفت :دیدی اومد آخه امروز زمین بوی گل محمدی میده میشنوی

دریا داره میرقصه هنوز باور نداری ...آسمون هم پر ازستاره شده

می ایی از سمت باران

ازپشت دریا رسیدی

در امتداد نگاهم

تو تکیه گاه امیدی

                       دستت گواه سپیدی

                      چشمت عبور ستاره

                        در خواب آشفته من

                        می آمدی تو دوباره

بغض مرا نشکنی من

لبریز اشکم وغرورم

تو تکیه گاه پناهم

از خنده ی تو صبورم

                           حالا که من بیقرارم

                          ازسمت باران رسیدی

                            دریای طوفانی من

                             تو تکیه گاه امیدی

ولادت بانوی نوش آفرین عشق الهه آسمان ها صدیقه عذرا وفرزند نورانی اش امام روشنی ها مبارک

 

یکی اینجاست چشاش خیلی غریبه

یکی از عاشقی هاش بی نسیبه

                          توتنها قصه ی سردی که دستام

                          برا دلواپسی هاش نا شکیبه

حس میکنم دنیا با تموم آرزوها باز هم جایی واسه یه عاشق دلسوخته نیست

کسایی هستن که فکر میکنن همه چی دروغه ...

میدونی دوستم چی میگه ...میگه دوست داشتن هم دروغه...

((بودیم وکسی پاس نمی داشت که هستیم

                                           باشد که نباشیم وبدانند که بودیم))

        خدا قصه آدما رو خودش نوشته.نازنین                     

 

دل من هنوز حس میکنه بچه است

نه اینکه بچه بازی در بیاره ها

          نه؟

فقط دلش هوای بچگی هاش کرده

               که چه روزهایی برای داشتن عروسک همون عروسک هایی که فاطی داشت ...

                             آخی فاطی چقدر دلم براش تنگ شده

کوچه مون محله کودکی هام وقتی ندارم انگار خیلی وقته که ازش دورم ..ای ...حالادل ما هم واسه بچگی تنگ شد کو بچگی ؟

کودکی یک قصه است

                   قصه ای ر ماجرا

  قصه ای شیرین وخوب بهترین قصه ها

               بگذار تابرای رسیدن

لبریز حس خاطره باشم

               درروزهای تازه تقویم

یک روز پرمخاطره باشم

               *********

             از حرف های تازه گذر کن

بامن بیابه شهر سپیدی

               دردور دست راه ترانه

تو ردپای ماه ندیدی

               *********

               ای وای من کدام بهارم

تو از کدام قصه نوشتی

               من ازحضور گرمی تیرم

تو تک بهار اردیبهشتی     

یه کسی :خوسبختی مجموعه ای از بدبختی هاییه که هنوز بر سرمون نیومده؟

دیشب شب چشمان تو بود وتو نبودی

گیسوی پریشان تو بود و تو نبودی

(فاطمه بضعه منی)

فاطمه فاطمه است

دیشب شب تنهایی علی ومدینه بود

دیشب ش تنهایی آل صبح بود

دل مدینه برای علی چه  گریان بود

شب قیامت وتنهایی یتیمان بود

کجاست یاس سپیدم خدای من

همان گل سرخی که نور ایمان بود

فاطمه روشنی آفرینش بود ایام سوگ بانوی آب تسلیت باد بر آل سپیدی وبر میراث دار روشنی آقا امام عصر(عج)...

 

 

 

کسی نمی گوید که من تنها ترینم

        نمی گوید کسی اورا ببینم

کسی ازپشت تنهایی نفهمید

         که من تنها ترین تنها ترینم

 وقتی یه حسی تو رو کنار پنجره می کشونه تا بارون رو ببینی وقتی دلت می گیره وفریاد میزنی آی خدا ...

بیا وبادلت خلوت کن...

میدونی که چه میگم قران روبگیر تودستت چشمات رو ببند فارغ ازتموم بودنها با تمام عشق نیت کن قران رو باز کن حالا بخون چه حسی بهت دست میده اگه دلت آروم شدوگریه ات گرفت میون گریه هات ما رو هم دعا کن. 

    

 

 

وقتی کنار پنجره ها دور می شود

                  دنیای پشت پنجره نا جورمی شود

حتی خیال ماندن باران نمی کند

                   از ازدحام فاصله هاشورمی شود

تا اعتراض می کنم اینجا بمان نرو

                 می خنندد و دو ثانیه مغرورمی شود

ای کاش عابران صداقت می آمدند

                وقتی کنار پنجره ها دور می شود

ازتمام شدن می آیی تا مرا آغاز کنی

                فصل فصل گریه هایم

                 با بهار اردیبهشت

معنا میگیرد

        از یک بشمار ...

بیست.حالا بایست

خنده هایم برای بودنت

هنوز دوست دار آغازم

              ویکی هست که بداند

                         صورتی رنگ خداست

تولد بهار صورتی زندگی ات مبارک

                                     دوست اردیبهشتی من

دلم میخواهد به کودکی ها آنجا که هنوز دستهایم بوی گرده های پسینی مادر میداد آنجا که با پای پتی فارغ از تمام بود ونبودها می دویدم برگردم وباز گل زردهای شهر خیالاتم را بو بکشم دلم دلتنگ زیبایی توست شهر زیبایم بردخون

شهر من شهر قشنگ روشنی

                با همان مفتون سبز وساده اش

میشود همراه با دستان من

                    زرد گلهای کنار جاده اش

                                         شعر(ماریه عاشوری) دلتنگ:فارسان ۱۰اردیبهشت

 

جاریست صدای رود در انتهای کوچه ی تنهایی تمام پرستوهای ایل عاشقی

گذرکردیم با اندیشه ای خیس

میان این همه دلواپسی ها

خیال رفتنی از  ازاین وآن نیست

میان کوچه باغ اطلسی ها

دلم دلتنگ باران نگاهیست

که میبارید روی بی کسی ها

کجایی باور سبز تغزل

که دلتنگند بی تو اطلسی ها

ادامه مطلب